از مرغ خوش الحان چه خبرگوش کران را
از نـافـــهء آهــو نـرسـد نـفــع، خــــران را
از نـافـــهء آهــو نـرسـد نـفــع، خــــران را
در مــحـفــل حُسـنـت نـبــود بـار، خسان را
با مـنـصـب پـروانه چه نسبت مـگســان را
ای بوالهـوسـان گـــرد سـر کـوش مـگـردیـد
در کـعـبـه و مسـجــد نــگـــذارنـد سـگان را
غـفـلـت زدگـانی کـه بــرد نـام وی از کذب
در روز جـــــزا حــــلَـهء آتــش بـــود آن را
طـاعــات فــروشـــنـد پـــی شــوکـت دنـیــا
قــرآن کـنـنـد حــفـــظ چـو مـرغ دگـران را
تا چـنـد کـنـد طـعـنـه بمـا زاهــد خـود بـیـن
یارب بکن آگــه ز مــن این بـی بصران را
مستانه شــدم در غــم عشق تو من ای شاه
از مـــاه جــمــــال تـــو زدم چــاک کتان را
حضرت سید مستان شاه (رح)
