مـاه مــن، عــالــم اســیـر روی تـو

مهر و مه را نیل بر عارض کشید
مـاه بـــی مـهــرم خـــم ابــروی تـو

صد هــزاران لیـلی و مجنون عشق
بسته است در هــر شکـنج موی تو

سلسـبـیـل و کــوثــر و آب حـیــات
قـطـره ای باشـد هـمـه از جوی تـو

زنـده گـردم بـعـد چـنـدیـن سـالــهــا
گــر رسـد بـر تـربـت مـن بـوی تـو

بیـشـه سـوزد شـیـر دل تـا بــر ابـد
خــوش بــدیـــده تــارم آهـــوی تـــو

پــای در رهء نـا نهـــاده سـر دهـــد
هـر کـه بنـهـد یک قـدم در کـوی تــو

کشـته و بشکسـته و بـر بسـته کـرد
غـمـزهء تـو، حُسـن تو، گیسوی تـو

صـد هــزاران مــرغ دل آویـخــتــه
بـر سـر هـر مـو قــد دلـجــوی تــــو

چون گل بیضا پرسـت ای جان من
سجـده دارد مـرغ دل در سـوی تـو

مـی تـپـد بسمـل صفت مستانه شاه
آه آه از غــمــزهء جـــــادوی تـــــو

حضرت سید مستان شاهء (رح)