عـالـم امـکــان بـه نــورت دیــد خود را بر مدار
دیده بود اعیان ثابـت نــور تــو در دور خـویـش
انـدران روزی کــه مــا و مــن نـبـود آنجـا شعار
اولـیـنــی در تـعــیــن و آخــریــنـــی در ظـهـور
در رسالــت در نــبـــوت در امــامــت در وقــار
تـو نـبـی بــودی و آدم در مــیـــان مـــا و طیــن
هیچ موجودی نبـود چـون تـو بُـدی انـدر جــوار
واحـدیـت بـر تــو ظـاهــر شــد ز اســرار احـــد
خـانــهء تـوحـیــد شـــد پـاکـیـزه از خـبـث کـفـار
صاحب خُلق عظیمت خـوانـد از اخلاص خویش
هـم سـلامـت گـفـت بـا خـیــل مـلائـک بیـشـمــار
رحـمـت خـود خـوانـد مولایت به عالـم بیـگـمـان
منکـرانـت لاجــرم مـــردود گـشتـنـد از غــفـــار
هـر کـه از دنـیــا و عـقـبـی نگـذرد در عشق تو
کـی شـود تـوحـیــد ازو کـامـل بــنـزد کــردگــار
معـنی جـبـرسـت هـمین و اختیار است این چنین
هـر که از تو رو بـتـابـد باطـنـش گــردد حـمــار
دیـر شـد دور مـانـده ام از خاک بوست یا حبیب
جـرم مـن عـفـو کـن هـر چـند که هستم شرمسار
خـاک راهـت آبـروی مــن بــود در روز حــشـر
آنچه خواهد گفـت؟ کـه جـان خـود بتو کرده نـثار
خـاصـه آن مـردیـکــه پــا را در دهــان مـار داد
تا برای لحظه ای در خواب خـوش بـاشـی قـرار
آنکـه در صـد خـطـوهء شـیطـان ازو پنهان شدی
نعـره زد بـر کـافــران گــفتا روم در پـیــش یـار
خاصـه آن خـاص خــدا کـه جــامـــع قـــرآن شـد
از دم تـیــغ عـــدو یـک مــو نجـنـبــیـد از وقــار
آنکه از طفـلی بــدوش خـود گـرفـت او را یقـین
در شب هجـرت بجـایش خـفـت بـر شـوق نظـار
همـچـنـیـن اهلـش ز نسبت یا نسب در هر زمان
جـان بلـب سـر بـر کـف آیند سوی جانان بیقرار
یک نظر بنما به سوی ما که «بیرنگیم» و زار
کـشـتی طـوفـــانــی مــا را رســـان انـدر کـنـار
حضرت استاد بیرنگ (رح)
