عاشـــــقان مســـتانـــه انــد و اهـلِ ملکِ دیگرند
در دلِ شان زخمِ عشق و همچنین خوش باورند
زاهــــدان گوینـــد ایشاننـد دور از عقل و هوش
یا کــه چــون دیوانـگــــان دائیــم در پشتِ درند
حـاســــدان بیــنند آن هـــا را بغیـــر ملک و مال
چــون گــــدایانِ جهــــان بیچــــاره نــزدِ داورند
وای جملـــه عاشـــقان از دیـــده ی اهــلِ جهــان
یـا بــه مثلِ چــوبِ خشک و یــا درختِ بی برند
در حقیقت عشـق باشـــــد زنـــدگـــیِ عاشـــقان
دور از ســـــوزِ محبت کــــی ببـیـــنی بهـتـــــرند؟
خــالـــقِ عشــق است عشـق و در وجـــودِ آدمی
دانـه هـــایِ عاشــقی بَیــنِ صدف چـون گوهرند
عاشــــقان باشـــند مـــــرزِ دانـــــه هـــــای پر بها
صـادقـان و عارفــان چــون کــانِ گنـج و زیورند
آ شــناســـا شــو به حــالِ فسق هــم ای جانِ من
فـاســقان در عشـقِ حـق گنگـند و کـورند و کرند
ای انیقــــم بـاز کـــن چشـمِ دلت را ســـویِ عشق
اهـــلِ دنیـــا را از اینـجــــا عــاشــــقانـه می برند
“عطا محمد انیق اشرفی”
4-May-2020
