کجا از تو گمان می کردم این بی اعتنایی را

کجای زندگی لنگید، مثل مرده افتادم
بغل کردم به جای تو غم بی منتهایی را

ندانستی که تنهایی پس از تو می برد با خود
که بسپارد به خاک سرد مجنونِ خدایی را

ندانستی که بعد از تو در و دیوارِ این خانه
به آتش می کشد انسانِ مالیخولیایی را

برو جای تو خالی نیست، وقتی مرگ می خندد
برو دیگر نمی خواهم من این عشق گدایی را

محمد جعفر عزیزی