محمد جعفر عزیزی

حالا که مدت‌هاست از یادت فراموشم…؛ حالا که از شهری به شهری، خانه‌ بر دوشم… هر روز را با یاد تو می‌نوشم و هر شب……

کجا از تو گمان می کردم این بی اعتنایی را کجا من می کشم بی تو نفس های جدایی را کجای زندگی لنگید، مثل مرده…