گفتند گُل مرویید، این حکمِ پادشاه است
چشم و چراغ بودن، روشنترین گناه است
چشم و چراغ بودن، روشنترین گناه است
حدّ شکوفه تکفیر، حکم بنفشه زنجیر
سهم سپیده تبعید، جای ستاره چاه است
آواز پای کوکب در کوچهها نپیچد
در دستِ شحنه شلاّق همواره روبهراه است
مغز عَلَمبهدوشان تقدیم مار بادا
وقتی که کلّهها را خالیشدن کلاه است
صابون ماه و خورشید صد بار بر تنش خورد
امّا چه میتوان کرد؟ شب همچنان سیاه است
ناچار گُل مرویید، از نور و نَی مگویید
وقتی به شهر کوران، یکچشمه پادشاه است
این شعر بیش از بیست سال پیش و در عصر طالبان سروده شد، ولی گویا تاریخ افغانستان همیشه تکرار میشود.
محمد کاظم کاظمی
