ناگاه فكر نو به خيالش خطور كرد

دستي به روي ميزِ پراکنده اش كشيد
هر چيز را به جای خودش جمع و جور كرد

«شايد… نه اشتبا… چرا؟» ناگهان گريست
از چشم خويش عينك خود را كه دور كرد

در كوچه كوچه بوی جنون بود و بوی خون
از پشت شيشه ديد كلاغی عبور كرد

در خود شكست از غم و امّا به هيچ كس
هرگز نگفت شوق شكستن چطور كرد

شاعر دوباره زد به خيابان و سايه اش
خود را در ازدحام سرك گم و گور كرد

عفیف باختری