مرثیه ای برای ظاهرهویدای بزرگ

مرثیه ای برای ظاهرهویدای بزرگ
خورشید صدایی به دل خـــــاک نهــــــادیم
ای خاک بخـــــوان مرثیه کــــز پای فتادیم
پیـــــری پــــدری زاده ی پاکــــــی و تبرا
از چشم نهان کـــــرده و از دست بدادیـــم
یک کــــوه غـرور از دل خونین وطن بود
این مرد که در سینه ی تو جـــا ش گشادیم
چـــــون باد سفر کردی و درخــاک بخفتی
سنگیم و صبوریم چــــو خاکیم و چو بادیم
ســـــرگشته تر از باد بیــــابان به ســراغت
نومید تر از چشـــم کـــــه در اشک بزادیم
ای خواب تو خوش در دلِ این خاک همیشه
مـــــا در پــــــی اندیشه و آواز تـــو رادیم
ای خـاک تــــو زیبــایی مطلق شدی امروز
خـــــورشید صـدایی به دلت تـا کــه نهادیم