عبث

نیست شوقی که زبان باز کنم از چــــه بخوانم

من کـــه منفور زمانم چــــه بخوانم چه نخوانم

چه بگویم سخن از شهد که زهر است به کامم

وای از مشت ستمگــــــر که بکــــوبیده دهانم

نیست غمخوار مرا در همه دنیا به کــــه نازم

چه بگریم، چه بخندم، چـــــه بمیرم، چه بمانم

من و این کنج اسارت، غم ناکـــامی و حسرت

کـــــه عبث زاده ام و مهـــــر بباید بــــه زبانم

دانــــم ای دل کــه بهاران بود و موسم عشرت

من پر بسته چـــــه سازم کـــــــه پریدن نتوانم

گر چــــــه دیریست خمـوشم نرود نغمه ز یادم

زانکه هر لحظه بــه نجوا سخن از دل برهانم

یـــاد آن روز گـــــرامی کـــــه قفس را بشگافم

سر بــــرون آرم ازین عزلت و مستانه بخوانم

من نه آن بیــد ضعیفم کـــــه ز هـــر باد بلرزم

دخت افغانـــــم و برجــــاست کــه دایم به فعانم

نادیا انجمن