چون باده بما داد،علی رغم حسود خوردیم،اگرصاف،اگر دردی بود این باده ز بهر ماست،جز ما که خورد؟ چون رسم شراب خانه بهر مابود

دل بسته طره های مشکین تو شد جان خسته لعل گوهرآگین تو شد جان دو جهان بنده مسکین تو شد صد فاتحه خوان طفیل آمین…

در دل هوس روی نگاری دارم در سر ز می عشق خماری دارم تا زلف و رخ ترا بدیدم شب وروز آشفته دلی و روزگاری…

دل عاشق چشم ترک مستانه تست تو شمعی و عالم همه پروانه تست جان و دل ما عاشق و دیوانه تست تو خانه دل شدی…

سر رشته اختیار از دست مده یعنی سر زلف یار از دست مده مقصود زامر کن فکان هستی تست بی فایده روزگار از دست مده

عاشق که سمندر نبود خر کوفست صوفی که قلندر نبود موقوفست رندی که نه پارسا بود نامردست زاهد که نه شاهدیش باشد بوفست

گر جانم گویم، عاشق پیشین شماست ور دل گویم، بنده مسکین شماست خلق دو جهان طفیل تمکین شماست گر کافر و مؤمنست، بر دین شماست

گر دلبر من شیوه مستان گیرد بر عاشقان خود هزار دستان گیرد نومید مشو ازو،که در آخر کار هم عاقبت کار تو آسان گیرد

گر شاه زمانه ای وگر دستوری گر باز جهان شکار،اگر عصفوری گر مست طریقتی و گر مستوری تا راه بحق نبرده ای مغروری

گر کافر و مؤمنم،که بر دین توام گر نیک و بدم، بنده مسکین توام گر اخلاصم، خطبه تمکین توام ور فاتحه ام، طفیل آمین توام