زلف اندر تاب چینی دیگرست کفرت اندر زلف دینی دیگرست از زمرد خاتم لعل ترا تا خط آوردی نگینی دیگرست کو دلی دیگر که دست…

ز دل بگذر کرا پروای جانست حدیث دل حدیث کودکانست نشان دل چه می پرسی که از جان درین ره یاد کردن بیم جان است…

سوادِ لعل تو ای فتنهٔ مسلمانی بیاضِ جزع تو ای آفتاب روحانی محیطِ نقطهٔ حسن است در جهانگیری مدارِ مرکز کفر است در مسلمانی چو…

کرا آن زهره و این راستگوئی که گوید او توئی، بی شک تو اوئی ترا چشم معانی احول آمد خیالت ز آن کند باوی دو…

مرا که گفت که دل بگسل از دیار و ز یار؟ که باد صبحِ امیدش چو روزِ من شبِ تار دلم به حُکمِ که برتافت…

شبت ز بهر چه بر روز سایبان انداخت که روز من به شب تیره در گمان انداخت که داد جز رخ و زلفت نشان روز…

نه رای آنکه بترک دیار و یار کنم نه جای آنکه سر کویش اختیار کنم نه روی آنکه تحمل کنم ببوی امید نه روز آنکه…

گفتم که فروغی ز لب لعل تو دیدم گفتا رقم دلشدگان بر تو کشیدم گفتم خبرت هست که خون می شودم دل گفتا ز می…

مقصود ترک اول سالک نجات بود گنج نجات زیر طلسم ثبات بود چون قوت ثبات و حیات و نجات یافت بازش بذروه ی درجات التفات…

آن شب که ملازم فروغ روز است و آنروز که شب بروز مهرافروز است عقد شکن زلف بت سیم تن است خورشید رخ خوش پسر…