عشق را بر حیِّ جانافزای دار
(مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۳۲۷۲)
در بسیاری اوقات وقتی کسی میمیرد تازه عزیز میشود و همگان او را میستایند، از عشق و انسی که به او داشتهاند سخن میگویند، او را تا عرش بالا میبرند، در فقدان او اشکها میریزند و در از دست دادنش عزاها میگیرند. مولانا میگوید اگر عشقی حقیقی به کسی دارید و در آن صادق هستید تا او زنده است او را قدر بدانید. ابرازِ عشق و محبّت بر مرده نه پایدار است و نه حقیقی و صادقانه به شمار میرود. از ما میخواهد مردهپرستی نکنیم، قدر زندهها را بدانیم و در صدر همه قدر خداوند را دریابیم. خداوندی که به قول او جانافزای است و عالیترین مرتبهٔ عشق و محبّت از آن اوست.
علی منهاج





