راستی کردند و فرمودند مردان خدای

دیگران را نصیحت کردن و پند دادن شرطی می‌خواهد که بدون آن هیچ نصیحت و پندی اعتبار ندارد. آن شرط این است که ناصح نخست آن نصایح و پندها را در مورد خویش به کار بسته باشد.
برای مثال اگر کسی بارها به شما بگوید دروغگویی بد است اما خودش دائما دروغ بگوید، نصیحت او واقعی و از سر راهنمایی و شفقّت نیست. این شخص متظاهری است که در حقیقت عالم بی‌عمل یا واعظ بلامتعظ است. یعنی به آن‌چه می‌گوید خود عمل نمی‌کند. گوش نسپردن به این افراد و دوری گزیدن از آنان بهترین راه در حفظ نفس خویش است.

علی منهاج