او چو گوشَت می کشد تو گوش باش
(مثنوی/دفتر اول)
جریان لطیف عشق فرآیندی دوطرفه است که با کشف از جانب عاشق آغاز می شود و پس از آن تماشاها و کشف های مکرر رخ می دهد. چون دو آینه که وقتی مقابل هم قرار می گیرند تصاویر متعددی تا بی نهایت خلق می کنند. کشف و تماشایی چنین شورانگیز به نقطه اتحاد عاشق و معشوق و عشق منجر می شود. در این نقطه هر یک هم عاشق هستند و هم معشوق و این لحظه های مکرر عاشقی و معشوقی گویی عشق محض است. در عشق الهی نیز سالک در جریان کشف و تماشاهای مکرر اندک اندک خود به عشق بدل می گردد و هر لحظه طعم عاشق بودن حق را می چشد. مولانا به چنین سالکی می گوید که چون به لحظه ای رسیدی که دریافتی او عاشق است از هر کوشش و تقلایی دست بردار این نقطه، نقطه خاموشی است. اینجا لحظه ای است که او گوشتَ را کشیده و به سوی خود می برد. لحظه ای است که او تو را به سوی خود می خواند. حالا باید تمام وجودت گوش باشد تا کلمات متبرک او را جرعه جرعه بنوشی.
علی منهاج
