به هرزه بی مِی و معشوق عمر می گذرد

حافظ نه تنها به خود، که به ما نیز نهیب می زند که عمر را بدون عشق و معشوق به بطالت نگذرانیم. در عالم در مقام مقایسه هیچ مفهوم و پدیده ای با عشق و عاشقی پهلو نمی زند. حتی علم و دانش نیز که تا این حد مورد عنایت بزرگان بوده است و آموختن آن را توصیه و تأکید کرده اند، بدون عشق و عاشقی کردن، از بها و مرتبه ای بالا و والا برخوردار نیست. ناگفته پیدا است که حافظ نظرش بر مِی نوشیدن، خوشگذرانی های مادی و عشق بازی های هرزه نیست؛ بلکه عشقی حقیقی، بی ریا و منحصر به فرد را می طلبد که تنها با معشوقی بلندمرتبه و والا تحقق می یابد.

علی منهاج