آغاز وجود انسان از سينه ي زنان حيات مي يابد، آغازين كلمات را لبان او مي آموزاند، آغازين گريه ها را نوازش انگشتان او آرام مي دهد و واپسين آه ها را هم اغلب گوشِ زني مي شنود، آنگاه كه مردان از تحمل بار اندوه جانگزاي ديدن واپسين دم حيات مردي كه ايشان را پيشوا بوده، تن مي زنند. (بايرون)
