انديشيدن درباره ي خويشتن خويش وحشتناك است، اما اين تنها راه صميمانه ي كار است؛ انديشيدن درباره ي خويشتن خويش، آن گونه كه هستم؛ انديشيدن به جنبه هاي زشتم، انديشيدن به جنبه هاي زيبايم و در شگفت شدن از آنها. چه آغازي مي تواند محكمتر و استوارتر از اين باشد؟ از چه چيزي مي توانم رشد خود را آغاز كنم، جز از خويشتن خويشم؟ (نامشخص)
