روح غمگين در تنهايي

روح غمگين، در تنهايي آرام مي‌گيرد و از انسانها مي‌هراسد؛ چون آهويي زخمي كه گله را به جا نهاده و به زندگي غار رو مي‌آورد تا بهبود يافته يا بميرد. (جبران خليل جبران)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *