شاه بیت های غزلیات بیدل
بیدل خموش باش که تا لب گشودهای
بیدل خموش باش که تا لب گشودهای فرصت به کسوت نفس از دام جسته است حضرت ابوالمعانی بیدل رح
بیدل چوخزف سهل بودگوهر بیآب
بیدل چوخزف سهل بودگوهر بیآب از دیدة تر قطع مکن نسبت نم را حضرت ابوالمعانی بیدل رح
بیدل چو بند نیشکر از فکر آن دهن
بیدل چو بند نیشکر از فکر آن دهن معنی فشار قافیهٔ تنگ میکشد حضرت ابوالمعانی بیدل رح
بیدل چه اثر واکشد از درد برهمن
بیدل چه اثر واکشد از درد برهمن نیشی نگشودهست رگ سنگ صنم را حضرت ابوالمعانی بیدل رح
بیدل تو عبث خون مخور از خجلت تحقیق
بیدل تو عبث خون مخور از خجلت تحقیق ماییم که خود را ز خود آگاه نکردیم حضرت ابوالمعانی بیدل رح
بیدل تجردم علمشان نیستیست
بیدل تجردم علمشان نیستیست اینخامه خط بهصفحهٔ هستیکشیده است حضرت ابوالمعانی بیدل رح
بیدل بهار عمر شکفتن چه خنده است
بیدل بهار عمر شکفتن چه خنده است ای غافل از نفس عرقی از حیا بخند حضرت ابوالمعانی بیدل رح
بیدل به هر طرف کشدت کاتب قضا
بیدل به هر طرف کشدت کاتب قضا مانند خامه یک خط بینیکشیده رو حضرت ابوالمعانی بیدل رح
بیدل به فکر نقطهٔ موهوم آن دهن
بیدل به فکر نقطهٔ موهوم آن دهن جزوی به غیر لایتجزا نماندهایم حضرت ابوالمعانی بیدل رح
بیدل به سوختن نفسی چند زندهایم
بیدل به سوختن نفسی چند زندهایم پوشید مصلحت به دل آتش آب شمع حضرت ابوالمعانی بیدل رح
