شاه بیت های غزلیات بیدل

خلق خواری را به نام آبرو می‌پرورد قطرهٔ افسرده را بیدل گهر باید ستود حضرت ابوالمعانی بیدل رح

خاکساریهای بیدل در پریشان مشربی شاهد آشفتگی را غازهٔ جمعیت است حضرت ابوالمعانی بیدل رح

حوادث‌مژدهٔ‌امن‌است اگردل‌جمع‌شدبیدل گهرافسانه‌داندشورش امواج‌جیحون را حضرت ابوالمعانی بیدل رح

حرف‌لعل اوخموشم کردبیدل‌عمرهاست گبر دارد رو به محرابی‌که می‌سوزد مرا حضرت ابوالمعانی بیدل رح

حادثات آن همه تشویش ندارد بیدل صبر زحمتکش اندیشهٔ بیداد مباد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

چون سحر بیدل از اندیشهٔ هستی بگذر از نفس هرکه اثر یافت ز عالم برخاست حضرت ابوالمعانی بیدل رح

چوبرق ازچنگ فرصت رفت بیدل دامن وصلش ز دود خرمن هستی مگریابم نشانش را حضرت ابوالمعانی بیدل رح

چو شمع‌گردن دعوی چسان‌کشم بیدل سرم به دوش فکندن فکند‌ه‌اند اینجا حضرت ابوالمعانی بیدل رح

چو بیدل ازهوس سیر کعبه مستغنی ‌ست کسی‌که‌گرد تو یعنی به دور دل‌گردید حضرت ابوالمعانی بیدل رح

چه حسرت‌ها که در خاکسترم خون می‌خورد بیدل سپند شوقم و از ناله خالی‌گشته آغوشم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

چند بیدل به هوا دست وگریبان بودن جیبت ازکف ندهی دامن یار است‌اینجا حضرت ابوالمعانی بیدل رح

چسان ز دام تحیر برون روم من بیدل که همچو آینه از چشم خوبش در بن چاهم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

جهانی نقش بستی لیک ننمود‌ی به‌کس بیدل به این‌حیرت چه ‌مکتوبی ‌که نتوان خواند عنوانت حضرت ابوالمعانی بیدل رح

جز عرق بیدل ز موی پیری‌ام حاصل نشد آه ازآن شیری‌که خجلت می‌کشد از روغنش حضرت ابوالمعانی بیدل رح

تیغ خونخوارست بیدل جادهٔ دشت جنون تا ز سر نگذشته‌ای نتوان‌گذشتن از سرش حضرت ابوالمعانی بیدل رح

تنگنای بیضه بیدل‌گوشهٔ آرام بود شد پریشان مرغ دل تا بال و پر آورده است حضرت ابوالمعانی بیدل رح

تظلم دم پیری‌کجا برم من بیدل رسید مو به‌سپیدی‌کشید پوست به‌چینها حضرت ابوالمعانی بیدل رح

تجردپیشه را نام تعلق می‌گزد بیدل مسیحا گر نه‌ای ازکوچهٔ سوزن‌گران مگذر حضرت ابوالمعانی بیدل رح

تا نمی‌سوزیم بیدل پرفشانیها بجاست مشرب پروانه‌ایم آتش به جان انداخته حضرت ابوالمعانی بیدل رح

تا جنبش تار نفس افسانه طراز است بیدل به‌کمند رگ خواب است دل ما حضرت ابوالمعانی بیدل رح

تا ابدکوک است بیدل نغمهٔ ساز جهان اوج اقبال و حضیض فقر زیری و بمی‌ست حضرت ابوالمعانی بیدل رح

پن تماشاخانهٔ حیرت رهایی مشکلست چون مژه بیدل عبث دامان وحشت برزدم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بی‌ندامت نیست بیدل‌ وحشت اهل حیا اشک‌را از ترک‌تمکین خاک بر سر می‌شود حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بی‌دلیل عجز بیدل هیچ جا نتوان رسید سعی‌کن چندانکه آید پیش پا لغزیدنی حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل‌، شمرد بند گریبان ندامت آن دست‌ که در خدمت دلها ننهد پیش حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل هدف ناوک آفات بزرگی‌ست مه تا به ‌کمالش نرسد نور نگیرد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل نکند موج گهر شوخی جولان در سکته شکسته‌ست قدم شعر روانم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل نشدم دچار تحقیق آیینه به دست من شب آمد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل من و بزمی ‌که ز یکتایی الفت خاکستر پروانه بود باد چراغش حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل مخواه آزار دل از طاقت راحت گسل ای پا به دوش آبله بر خار می‌تازی چرا حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل مآل سرکشی اعتبارها پیش از فنا به نقش‌کف پانوشته‌ایم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ‌کجاست ساغر دیگر درین بساط گردانده‌ام‌ چو رنگ به رفع خمار رنگ حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل غبار قافلهٔ اعتبار ما باری دگر نداشت همین چشم بست و رفت حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل شرری‌ گشت و به دامان نگه ریخت گردی‌ که نکردیم به میدان تغافل حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل‌ زین حرف و صوت‌ تن زن افسانهٔ راز کبریاییم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز نفسها روش عمر عیان است نقش قدم از موج بود آب روان را حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز دست مگذار دامان بیقراری چون آب تیغ نتوان خون خورد از آرمیدن حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز تنگنای جهانت ملال نیست پرواز ناله را به قفس ره نبسته‌اند حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل رم فرصت چمن‌آراست در اینجا گل فکر اقامت چه‌ کند رنگ بجا نیست حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل دلت به نور حضوری نبرد راه ای بیخبر چراغ که خاموش کرده‌ای حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل درین‌ بهار ثمرهاست گلفشان ما هم به وهم خویش دماغی رسیده‌ایم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل خبر خلوت از حلقهٔ در جستم گفت آنچه درون دارد پیداست ز بیرونها حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل چو عرق وفا سرشتان آیند ز عبرت از حیا هم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل چه خیال است‌ کمال تو نهفتن آیینهٔ خورشید نمد پوش نباشد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل چقدر سحر است ‌کز هستی بی‌حاصل بر خاک نفس چیدم بر سرمه صدابستم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل تلاش‌گر مرو وادی جنون تب می‌کند گر آبله تبخال می‌کشد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل به‌هرچه عزم‌کنی وصل مقصد است اینجا نشانه‌هاست‌، تو شست ازکمین‌گشا حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل به یاد محشراگرخون شوم بجاست بازم دل شکسته دمیدن قیامت است حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل به معبد عشق پروای طاقتم نیست چندانکه می‌تپد دل من سبحه می‌شمارم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل به عبادتکدهٔ عجزپرستی جز نقش‌کف پای تو محراب نگیرد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل به رنگ توأم بادام ما و تو هر چند یک دلیم جدا هم نشسته‌ایم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل به جهان‌گذران تا دم محشر یک قافله آینده میندیش گذشته‌ست حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل به این علم و فنون تاکی به بازار جنون خواهی دویدن هر طرف اجناس ارزان در بغل حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل این‌گلشن به غارت‌دادهٔ جولان کیست کز غبار رنگ وبو هر سو قیامت می‌شود حضرت ابوالمعانی بیدل رح

اثر محو دعای بیدل است امید آن دارد که بالد دین و دنیا در پناه دین و دنیایت حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل اینجا تیغ جرأت درکف کم فرصتی‌ست چون سحر قطع نفس کم نیست پر نازک دمیم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل این باغ حیرت‌ آبادست هر گل آنجاست پشت بر دیوار حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل آن شعله‌کزو بزم چراغان‌گرم است یک حقیقت به هزارآینه تابان شده است حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل الم و عیش خیالات تعین تا چشم‌گشایی ‌که ‌گذشته‌ست و بسی نیست حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل اگر به عشق‌کند دعوی وفا غیر از شکست رنگ چه باشد گواه او حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل افسون هوس ما را ز ما بیگانه‌ کرد بسکه مرکز بر خیال پوچ زد پرگار شد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل استغنا همین یأس است و بس دست بردار از دعای مستجاب حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ازیاران‌کسی بر حال ما رحمی نکرد چشم این نامحرمان‌کور است یا پوشیده‌اند حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ازبن دو دم نفس‌ کایت عبرت است و بس شخص عدم ز نام من خجلت اشتهار برد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل از نیرنگ اسباب من و ما غافلی اینگه صبح زندگی فهمیده‌ای روز جزاست حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل از ما عالمی با درس معنی اشناست ما به فهم خود چرا چون حرف و خط نادان شدیم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل از فکر غم و عیش ‌گذشتن دارد امشبی دارم و فرصت شمر دوش خودم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل از طور جنون غافل مباش خاک بر سر کردن آداب فناست حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل از سامان تحصیل نفس غافل مباش می‌برد با خویش آخرهرچه را باد آورد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل از دامگاه صحبت خلق سرکشدن به‌جیب خویش رمیست حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل از حال دل‌کلفت نصیب ما مپرس وای برآیینه‌ای‌کان رانفس روشنگر است حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل از تحصیل دنیا نیست حاصل جز غرور دانه را نشو و نما رگهای گردن می‌شود حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل از بزم هوس سیر ندامت‌کردیم سودن دست بهم قلقل مینایش بود حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل از اهل ادب باش‌ که چون‌ گرد سحر این تحمل‌نفسان عرصهٔ بی‌پرخاشند حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل از اقبال ترک مدعا غافل مباش در شکست آرزوها ناامیدی لشکری‌ست حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل از آثار نیرنگ فلک غافل مباش وضع این نه حلقه خلخالی‌ست در پای پری حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل اثری برده‌ای از یاد خرامش طاووس برون آگه خیال تو چمن شد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیا که چشم امید بیدل به پای بوس تو بازگردد ز شرم پوشیده‌ام چراغی چو رنگ برگ حنا به دامن حضرت ابوالمعانی بیدل رح

به‌کنج‌ بیخودی بیدل دماغ التفاتی‌ کو که شور حشر را افسانه‌ گیرد گوشه ‌گیر من حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بهار فرصت مشق جنونم می‌رود بیدل زمانی صبرکن تا یک دو داغ لاله بنویسم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

به هیچ سوز حیا گرم ننگری بیدل عرق اگر دهد آیینه‌ات به‌دست جبین حضرت ابوالمعانی بیدل رح

به هر واماندگی از ساز وحشت نیستم غافل صدایی هست بیدل در شکست رنگ پروازم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

به مشق حسرت ازآن جلوه قانعم بیدل بر او سفیدی مکتوب انتظار نویس حضرت ابوالمعانی بیدل رح

به غیروصل عدم چیست مدعا بیدل که هر نفس نفس اینجاست نامه بر به هوا حضرت ابوالمعانی بیدل رح

به شو‌خی مشکل است از طینتم رفع هوس ‌بیدل مگر آب از حیا گشتن غبار خاک بنشاند حضرت ابوالمعانی بیدل رح

به رنگی‌ست بیدل پریشانی‌ام که از سایه‌ام طرح سنبل کند حضرت ابوالمعانی بیدل رح

به دود وهم‌ گر از چرخ بگذرم بیدل دماغ نیستی شعله‌ام رسا نشود حضرت ابوالمعانی بیدل رح

به خاک تیره مزن نقد ابرو بیدل درین دیارکه کوران چند صرافند حضرت ابوالمعانی بیدل رح

به چشمم توتیا مفروش بیدل که من با خاک پایی کار دارم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

به پناه زخم محبتی‌، من بیدل ایمنم از تعب که دوباره زحمت جانکنی به نگین‌کنده نمی‌رسد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

به انداز خرام او مباد از خودروی بیدل که ترسم‌ گردش رنگت عنان ناز درپیچد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بس‌که کاهیده‌ام از درد تمنا بیدل موی دارد به نظر هرکه مرا می‌بیند حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بس که بیدل بر طبایع حرص شهرت غالب است جانکنیها سنگ هم در آرزوی نام داشت حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بر لب اظهار بیدل مهر خاموشی‌است لیک سینهٔ‌ما چون خم‌می‌گرم جوش‌یارب است حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بدرآی بیدل ازین قفس اگرآن طرف‌کشدت هوس تو به‌غربت آن‌همه خوش‌نه‌ای‌که‌بگویمت به‌وطن درآ حضرت ابوالمعانی بیدل رح

باکلام آبدارت‌کی رسد لاف‌گهر بیدل اینجا اعتباری نیست حرف بسته را حضرت ابوالمعانی بیدل رح

با کمال سرکشی بیدل تواضع طینتم همچو زلف یار می‌نازد به ما افتادگی حضرت ابوالمعانی بیدل رح

این نهال باغ حسرت از چه حرمان آب داشت دود پیش آمد به هرجا نام بیدل برده‌اند حضرت ابوالمعانی بیدل رح

انتخاب فطرت دیوان بیدل کرده‌ایم معنی‌اش را غیر صفر پوچ دیگر صاد نیست حضرت ابوالمعانی بیدل رح

اگر عبرت ره تحقیق مطلب سرکند بیدل همین یک پیش پا دیدن به عقبا می‌برد ما را حضرت ابوالمعانی بیدل رح