رباعیات امامی هروی

در عالم عشق طور، طور غم تست در دور زمانه جور، جور غم تست در ساغر دیده زان مدامست مرا خونابه ی دل که دور،…

هرگه که دل خسته در آن می کوشد کز ساغر چشمم، می لعلت نوشد عناب لبت، مردمک چشم مرا گوید: مگرت هنوز خون می جوشد؟

راهی ز زبان ما بدل پیوستست کاسرار جهان جان در آن ره بستست تا هست زبان بسته، گشاده است آنرا چون گشت زبان گشاده آن…

آن شب که ملازم فروغ روز است و آنروز که شب بروز مهرافروز است عقد شکن زلف بت سیم تن است خورشید رخ خوش پسر…

تا حاصل دردم سبب درمان گشت پستیم بلندی شد و کفر ایمان گشت جان و دل و تن حجاب ره بود و کنون تن دل…

بی روی تو، ای شیفته از روی تو خور دریا گردد، کنارم از خون جگر در آرزویت، چو مویت اندر تابم تا بر دگری تافتی…

ایدل ز پی سایه خود چند روی با نور چرا بسایه ها در گروی تا بر سرت آتشی نباشد چون شمع چون شمع گمان مبر…