غزلیات علیشیر نوایی

زهی از جلوه بالای رعنایت بلا بر دل ز هر یک تار مشکین طره‌ات صد ابتلا بر دل چنان کز کثرت باران نیسان بشکند غنچه…

رندان که میل باده به دیر فنا کنند آیا بود که جام اشارت بما کنند رنجم خمار گرچه بود مهلک ای حکیم باید که هم…

دل اگر میل سوی ساغر صهبا می‌کرد بهر عکس رخ آن ساقی زیبا می‌کرد آن چه روی است که چون عکس به می می‌انداخت عکس…

خوش آن رندی که از دوران دلش چون زنگ غم گیرد سفال میکده بر کف به جای جام جم گیرد چو ساقی از پی ساغر…

چو آتشی است لب لعل پر فسانه او زبان به عشوه برآوردنش زبانه او بهانه در دم قتلم اگر کنده چه زیان به نقد می…

تا خرقه و سجاده ام افتد در می چند خواهم طرف میکده رفتن قدمی چند درکش قدحی چند و فلک را عدم انگار در خاطرت…

به مخموری پیاپی می‌تپد دل مگر از مژده می می‌تپد دل؟ لبالب ساغرش سازد مگر دفع چو زینسانم پیاپی می‌تپد دل مگر ساقی مهوش خواهم…

باز تیغ ظلم بر کف تندخوی من رسید ریخت هر سویی دو صد خون تا به سوی من رسید هر چه از طوفان اشک من…

ای از بهار حسن تو بر چهره‌ام گلزارها در سینه زان گلزارها دارم خلیده خارها از نیش هجرش متصل کو رشته جانم گسل چون دوخت…

از غم یک شب که در هجرش دلم زاری کشید با کسی مانم که او یک سال بیماری کشید سال‌ها اندوه شام فرقتم داند کسی…