گلچین اشعار احمد محمود امپراطور

از گلشن تو با نگهي چار ميروم با يک جهان غصه و ادبار ميروم ديگر مرا تحمل رنجي فراق نيست از خويش فارغم کن و…

آیا شود آنروز ترا باز ببینم؟ آیا شود آنروز ترا باز ببینم همراهی خودم همدم و همراز ببینم از قامت استاده ی شمشاد غمینم در…

بر گرد و بیا رفته قرارم بی تو افتاده به رنج بشمارم بی تو در باغچه ای امید من گل نشگفت خشکیده به فصل نو…

بهار از گلشنِ اندیشه ای ما رنگ ها دارد تجلی در کمالِ شوق نقشِ رونما دارد طربگاهی ادب را پاسِ خاموشی بُوَد عزت که اینجا…

جاهل دوُن اگر ملا باشد محشرِ فتنه برملا باشد دین بدست سخیف اگر افتد ظلم و بیداد و ناروا باشد بوفا عهد کی توان کردن…

در سرای سینه ام آخر دل دیوانه سوخت از لب باده پرستم ساغر و پیمانه سوخت ابر آتش خیز فکرم رهرو خورشید شد خاک شد…

رشته ای جان من بوُدَ، زلف پر از جلای تو هوش ربوده از سرم، چهره ای دلگشای تو درد کشیده عاشقم،رحم کن و مجال ده…

شدم خبر که به آتش زدی فوتوی مرا به این عمل زدی در خاک آبروی مرا تو کار کردی که دشمن نمیکند هرگز چگونه گردی…

عهد و، وفا بر مرغ پر شکسته ی من آشیان نماند از بی نمی بدشت و دمن ضیمران نماند گل دسته ها برفته به بازار…

مادر بقای هر دو جهان از بقای تو هفت آسمان بوسه زند خاک پای تو مادر ترانه های لبت آیتِ وفاست میرم بذکر و زمزمه…