شاه بیت های غزلیات بیدل
زبان آینه، پرداز میدهم بیدل
زبان آینه، پرداز میدهم بیدل بهارکرد مرا پرفشانی رنگت حضرت ابوالمعانی بیدل رح
ز مضمون دگر بیدل دماغم تر نمیگردد
ز مضمون دگر بیدل دماغم تر نمیگردد مگر در وصف مینا حرف تبخالی به لب بندم حضرت ابوالمعانی بیدل رح
ز شکر عجز بیدل تا قیامت برنمیآیم
ز شکر عجز بیدل تا قیامت برنمیآیم به رنگ جاده منزل کردهام در پای خوابیده حضرت ابوالمعانی بیدل رح
ز ریشهٔ دم تسلیم میتپد بیدل
ز ریشهٔ دم تسلیم میتپد بیدل نهال گلشن ما تا گیاه در زنجیر حضرت ابوالمعانی بیدل رح
ز خاک راه تحیر کجا روم بیدل
ز خاک راه تحیر کجا روم بیدل که پایمال فنا چون نفس به هرگامم حضرت ابوالمعانی بیدل رح
ز تحریک نفس عمریست بیدل در نظر دارم
ز تحریک نفس عمریست بیدل در نظر دارم پر پروانهٔ چندی جنون پرواز عنقایی حضرت ابوالمعانی بیدل رح
ز انفعال سرشتند نقش ما بیدل
ز انفعال سرشتند نقش ما بیدل تری برون رود از طبع آب دشوار است حضرت ابوالمعانی بیدل رح
رهبر مقصود بیدل وحشت از خویش است و بس
رهبر مقصود بیدل وحشت از خویش است و بس سیل چون مطلق عنان شد سیر دربا میکند حضرت ابوالمعانی بیدل رح
رفت بیدل عمرها چون رنگ بر باد امید
رفت بیدل عمرها چون رنگ بر باد امید غنچه واری هم در این گلشن نبستم آشیان حضرت ابوالمعانی بیدل رح
دوشکز جیب عدم تهمت هستیگلکرد
دوشکز جیب عدم تهمت هستیگلکرد صبح وارست نفس برمن بیدل بستند حضرت ابوالمعانی بیدل رح
