شاه بیت های غزلیات بیدل

چه می‌پیچی ز روی جهل بر طول امل بیدل که مو هو م است چو ن تار نظر آغاز و انجامت حضرت ابوالمعانی بیدل رح

چه امکانست با وضع‌ کسان‌ گردم طرف بیدل که من چون آینه با هر که بینم روی او گردم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

چمن طبیعت بیدلم ادب آبیار شکفتگی زده است ساغررنگ وبو به دماغ غنچه بهار ما حضرت ابوالمعانی بیدل رح

چرخ از پهلوی خاک این همه چیده‌ست بلند عجز بیدل به جنونزار غرورم افکند حضرت ابوالمعانی بیدل رح

جنون رنگ مپیما درین چمن بیدل شراب شیشهٔ‌نه غنچه یک پریزادست حضرت ابوالمعانی بیدل رح

جرأت از محو بتان راست نیاید بیدل حیرت آینه دستی‌ست ‌که بر دل بستند حضرت ابوالمعانی بیدل رح

تو و نظاره نیرنگ دو عالم بیدل من و چشمی‌ که به حیرانی خود وا باشد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

تلاش‌ کعبه و دیرت نمی‌رود بیدل بهشت ‌و دوزخ‌خویشی خیال هرجایی ‌ست حضرت ابوالمعانی بیدل رح

ترک‌مطلب‌ داشت‌ بیدل ‌حاصل ‌مطلوب حرص جز به ‌پشت‌ دست چون‌ ناخن‌ نشد در هم سپید حضرت ابوالمعانی بیدل رح

تامل‌های کم‌ظرفی فشرد اجزای من بیدل دو روزی پیش ازینم قطرگیها بود دریابی حضرت ابوالمعانی بیدل رح