شاه بیت های غزلیات بیدل

پر افشان هوای‌کیست از خود رفتن بیدل که چون صبح بهاران رنگ می‌گردد به دنبالش حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیلد‌ل همین نه ما و تو نومید مطلبیم زین بحر قطره‌ها همه‌گوهر شکسته‌اند حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل‌گذشت‌خلقی‌محمل به‌دوش حسرت ما را هم آرزویی می برد تا کجا برد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل هوا همین نفس است و نفس هوا هستی و نیستی است‌که منفک نمی‌شود حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل نی‌ام آزاد به رنگی‌ که ز تهمت برچشم شرارم مژه بندد رگ سنگی حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل نفسی چند چو مزدور حبابت از بار نفس چاره محال است به سر گیر حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل نجسته است گهر از طلسم آب نقدی‌ست دل که در گره اشک بسته‌اند حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل مگر تو درگذری ورنه پیش ما دریاست بی‌کنار و پل مدّعا بلند حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل مباش منفعل جهد نارسا این یک نفس عنان ز ره اختیار پیچ حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ‌گذشت عمر و نه‌ا‌ی فارغ از امل بگسیخت رشته و تو همان درکشاکشی حضرت ابوالمعانی بیدل رح