شاه بیت های غزلیات بیدل

بیدل ز بیم معصیت تهمت آفرین لرزیدم آنچنان که می ناب ریختم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل دیت آب رخ خود زکه خواهم این خون قناعت طمع‌ کافر من ریخت حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل دلت از گریه نشد نرم گدازی خواب تو گران است به رخ آب دگر زن حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل در این هوسگاه تا چند خود نمایی ساز تغافلی هم آیینه شد مکرر حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل حذر از آفت پیوند علایق امید که در دلق تو این پینه نباشد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل چو سحر دم مزن از درد محبت تا آنکه نبندی به نفس چاک جگررا حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل چه توان کرد به محرومی قسمت ما خشک‌لبان ساغر دریا به کناریم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل جنون ما به نشاط جهان نساخت مهتاب پنبه دارد و منظور داغ نیست حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل تلاش دولت ننگ هزار عیب است بر نردبان دویدن رفتار لنگ دارد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل به‌گشاد مژه هیچت ننمودند تا بستن چشم آخرکارت چه نماید حضرت ابوالمعانی بیدل رح