شاه بیت های غزلیات بیدل

بیدل شویم تا نکشد دامن هوس خودبینیی که هست در ایمای اینه حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل سر احرام تماشای که دارد آیینه‌ گرفته‌ست به صد دست دعا گل حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل زبان موج‌گهر باب شکوه نیست گر مرد قدرتی تو به ناخن‌گشا لبم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز شعله‌ای که نفس برق ناز داشت داغی چو شمع کشته به لوح مزار ماند حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز جهان محو شد آثار مروت امروز به جز موکه‌گذارد به سرانگشت حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز بحر منت ساحل‌ که می‌کشد بر حیرت است زورق ما بیخودان روان حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل دم هستی به نظرها سبکم‌ کرد خاکم چو سحر از نفس آخر به هوا رفت حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل دگر تظلم حرمان‌ کجا برم من جراتی ندارم و او مست می‌رود حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل خراش چهرهٔ اقبال شهرت است عبرت زکارخانهٔ نقش نگین طلب حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل چو نقش پا زبنای ادب مپرس پر سرنگون فتاده بلندی ز بام ما حضرت ابوالمعانی بیدل رح