شاه بیت های غزلیات بیدل

بیدل مآل هستی موهوم ما فناست این قطره را همان به دهان نهنگ ریز حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ‌کم سرمایهٔ عزلت نپسندی از پای به دامان تو نامت به نگین است حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل غریب ‌کشور لفظ است معنی‌ات عرض پری به عالم مینا نگاه دار حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل شویم تا نکشد دامن هوس خودبینیی که هست در ایمای اینه حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل سر احرام تماشای که دارد آیینه‌ گرفته‌ست به صد دست دعا گل حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل زبان موج‌گهر باب شکوه نیست گر مرد قدرتی تو به ناخن‌گشا لبم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز شعله‌ای که نفس برق ناز داشت داغی چو شمع کشته به لوح مزار ماند حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز جهان محو شد آثار مروت امروز به جز موکه‌گذارد به سرانگشت حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز بحر منت ساحل‌ که می‌کشد بر حیرت است زورق ما بیخودان روان حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل دم هستی به نظرها سبکم‌ کرد خاکم چو سحر از نفس آخر به هوا رفت حضرت ابوالمعانی بیدل رح