شاه بیت های غزلیات بیدل

بیدل به نشانی ز یقین راه نبردیم شرمنده‌تر از کجروی تیر خطاییم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل به فشار دل تنگم چه توان‌کرد صحرا شدم اما نشدم محرم دامن حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل به رهش داغ زمینگیری اشکم سر در ره جانان نتوان خوشتر ازین ماند حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل به حرف و صوت حقیقت نمی‌خرند هذیان نواست جرات سودایی زبان حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل به تغافل کدهٔ عجز نهان باش تا خلق تو را آن همه نشناخته باشند حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل آیینه‌ ی مشرب نکشد کلفت زنگ سینه صافی‌ست در آن بزم که مینا باشد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

آخر ای بیدل چه‌کردی حاصل بزم وصال وقف‌چشمت‌تاجمالش دیده‌ای‌خمیازه است حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل این‌جا یأس مطلب فتح باب مدعاست از شکست دل‌گشادی بر طلسم راز بند حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل این رنگی ‌که عریانی ز سازش‌ کم نبود در قیاس ناز آن‌ گل پیرهن می‌پرورم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل اندر جلوه‌گاه حسن طاقت‌سوز اوست جوهر حیرت زبان عذرخواه آیینه را حضرت ابوالمعانی بیدل رح