شاه بیت های غزلیات بیدل

پیری و اشک ندامت همچو صبح و شبنم است بیدل آخر حاصل از هر شیر، روغن می‌شود حضرت ابوالمعانی بیدل رح

پاس اسرار محبت داشتن آسان نبود گنج ویران‌کرد بیدل خانهٔ آباد ما حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بی‌فنا ممکن بدان بیدل ‌گذشتن زین محیط بستن مژگان شود پل تا نگاهی بگذرد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل‌این‌گلشن ز بس‌منظورحسن افتاده‌است ناز مژگان می‌دمد گر دسته‌بندی خارها حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل همه دم مزرع اقبال کریمان سبز است ز آب رخ درویش نبردن حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل نمی‌توان ز سر دل‌گذشتنم این مشت خون زآبله صد بارنازک است حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل نفس اقسام معانی به فسون بست فرصت رمقی داشت نیاز صله کردم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل میان خوبان مجبور ناتوانی است تا کی به تار مویی کوه ‌گران ‌کشیدن حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل معانی تو چه اقبال داشته‌ست چشم حسود بیت ترا صاد می‌شود حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل مباش‌ غرهٔ تحصیل مدعا در مزرعی‌که خوشه همان بار بستن است حضرت ابوالمعانی بیدل رح