شاه بیت های غزلیات بیدل

تخم اشکی می‌فشاند آه و از خود می‌رود غیر شبنم نیست بیدل زاد همراهان صبح حضرت ابوالمعانی بیدل رح

تاکجا بیدل ز گردون خجلتم باید کشید این‌کمان سخت‌، پر زورم به بازو می‌کند حضرت ابوالمعانی بیدل رح

تا زنده‌ایم تاب وتب از ما نمی‌رود بیدل به دل خلیده خدنگ خودیم ما حضرت ابوالمعانی بیدل رح

تا به رنگ مدعا دست هوس افشانده‌ام کرده‌ام بیدل گلستان ارم در آستین حضرت ابوالمعانی بیدل رح

پیداست که جز صورت عنقا چه نماید آیینه ندارد دل بیدل لقب ما حضرت ابوالمعانی بیدل رح

پا ز جوش آبله بیدل مقیم دامنست هرکه سامان‌کرد عجز اعزاز پیدا می‌‌کند حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بی‌طراوت بود بیدل‌ کوچه‌باغ انتظار گریهٔ نومیدی آخر چشم ما را آب داد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدلان یکسر نیاز الفتند گر تو بپذیری ره آوردیم ما حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل همه تن عبرتم از کلفت هستی جز چشم ز تصویر غبارم نتوان بست حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل نگفتنی است حدیث جهان رنگ صد بار بیش گفتم از این بیشتر مپرس حضرت ابوالمعانی بیدل رح