شاه بیت های غزلیات بیدل

بیدل چه بلایی‌که زتوفان خروشت در راه طلب پی نتوان یافت اثر را حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل جواب مطلب عشاق حیرت‌ست آنکس ‌که نامه‌ام برد آیینه آورد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل تردد خلق محوکنار خود ماند نگشود راه این سیل از هیچ‌سو به دریا حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل به‌گیر و دار نفس آنقدر مناز آیینه‌کن شکست‌کلاه حباب را حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل به هوس داغ محبت نفروزی این شب‌که تو داری ز چراغان‌گله دارد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل به کار رفع خماری نیامدیم مینای‌ما همان‌عرق‌افشان‌شکست و ریخت حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل به طبع سبحه هجوم فروتنی‌ست رسم ادب درآینه‌داران دین خوش است حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل به خود جنون‌ کن و صد پیرهن ببال بی‌چاک جامهٔ هوس اتو نکرده‌اند حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل به جرم آنکه چو آیینه ساده‌ایم خاکسترست آنچه به بر می‌کشیم ما حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل به اشارات فنا راه نبردی عمری‌ست‌که‌گفتیم نظیر تو ‌عدیم است حضرت ابوالمعانی بیدل رح