شاه بیت های غزلیات بیدل

چه‌کلفتهاکه دل در بیخودی دارد نهان بیدل بود آیینه را حیرت نقاب بی ‌صفاییها حضرت ابوالمعانی بیدل رح

چه توان کرد به هر بی‌جگری‌ها بیدل ناگزیریم ز دندان به جگر افشردن حضرت ابوالمعانی بیدل رح

چنان محو تماشای گریبان خودم بیدل که پندارم خیال او سری دارد به زانویم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

چسان به دوش اجابت رسانمش بیدل که از ضعیفی من دست ناله ‌کوتاه است حضرت ابوالمعانی بیدل رح

جهان را صید حیرت کرد جوش ناله‌ام بیدل همه زنجیرم اما در نقاب شیون خویشم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

جز به صحرای عدم بیدل کجا گنجد کسی تنگی این‌عرصه در دل جای‌دل نگذاشته‌ست حضرت ابوالمعانی بیدل رح

توهم به حیرت ازبن بزم صلح‌کن بیدل جنون حسن به آیینه‌ها درافتاده‌ست حضرت ابوالمعانی بیدل رح

تمیز از طینت من ننگ غفلت می‌کشد بیدل به چشم هرکه خود را می‌رسانم خواب می‌گر‌دم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

تظلم تو بجایی نمی‌رسد بیدل در این بساط به امید بخیه جیب مدر حضرت ابوالمعانی بیدل رح

تپیدم آنقدر کز دل فسردن محو شد بیدل به سعی کوفتنها گرم کردم آهن سردی حضرت ابوالمعانی بیدل رح