یارم نشد آن بت پریوش هرگز زو شاد نگشت این دل غمکش هرگز بی او ز دمم کم آمد آتش هرگز یعنی نزدم به او…

هر لحظه گر از چرخ جفایی رسدت وز حادثه زمان بلایی رسدت غم نیست گر از مهی جفایی رسدت سر چون سر زلف او به…

اهل هنر نه در کف سبحه، نه بر دست جام است نه مسجد نبه خراباتم مقام است نمی گویم که این نا اهل اهلست به…

این فنود است بر من از رحم دل مردم بیگانه بسوخت ز آتش درد و غمم عاقل و دیوانه بسوخت این چه می بود که…

بهره احرار گذر دل چو بر آن طرهٔ طرار افتاد گشت دیوانه و در بند گرفتار افتاد قوت از پا و قرار از دل و…

بی شمع جمال تو فکری بنماید که دیوانه ام امشب دیوانه ز هجر رخ جانانه ام امشب بندید ره سیل که توفان سرشکم ترسم ببرد…

پاسخ غزلی به مطلع «شحنه بر راه و عسس در ره و منزل دور است – دزد اگر ره نتواند بزند معذور است» که در…

چه کنی سخنوری را؟ که برد زمن پیامی مه برج دلبری را که به شکر حسن کمتر بنما ستمگری را شه کشور نکویی شده ای…

دشمن خانگی این دیده تبه نموده کارم را آشفته نموده روز روزگارم را بدخواه منست و دشمن جانم چشم من و برده اعتبارم را این…

جهان عنبرین بو به یک جرعه مرا دیوانه کردند چه می بود این که در پیمانه کردند؟ چنین قسمت کجا باشد مروت؟ رخت شمع و…