اي مزدا! منم كه ترا مي‌پرستم و از تو خواستارم: ناباوري و «تَرمَنشي» از ميان برخيزد و خويشاوندان از خيره‌سري، همكاران از فريب نزديكان و…

) اي مزداپرست زرتشتي! پاها و دست‌ها و هوش خويش را به نيك كرداريِ داد [و] درستي و پرهيز از كارهايِ زشتْ كرداريِ بيداد [و]…

اي نادان، گيسوي بافته را چه سود! جامه‌ي پوست بُز را چه سود؟ تو را در اندرون، ميل به غارت و دريدن است، ولي بيرون‌…

اي مهر مادري كه مقدس ترين محبتها هستي، زبان زميني ما ناتوان از وصف عظمت آسماني تو است. (نامشخص)

اي هوشمندان! بشنويد با گوش‌ها [يِ خويش] بهترين [سخنان] را و ببينيد با منش روشن و هر يك از شما – چه مرد، چه زن…

اي والا مردمان! از آن هنگام كه امروز و ديروزي بوده است؛ روزگاراني انديشه ور و روزگاراني انديشه در بوده اند. اين روزگار، چون بانوي…

اي وجدان، تو عامل بزرگي وجود انسان و اخلاقي بودن كارهاي او هستي و بدون تو چيزي در وجود خود احساس نمي كنم كه مرا…

آيا [ اين ] جهالت نيست كه انسان ساعتهاي شيرين امروز را فداي روزهاي آينده كند. (آرتور شوپنهاور)

آيا از بخشندگي و مهرباني كه نخستين ويژگي هاي خداوند است، در ما نشاني هست؟ (ارد بزرگ)

آيا براي آنكه نسوزم، سرانجام شعله خود را فوت خواهم كرد؟ (نيچه)