نپرسی حال یار دلفکارت که هجران چون کند با روزگارت ته که روز و شوان در یاد مویی هزارت عاشق با مو چه کارت

نپنداری که زندان خوشترم بی سرم بو گوی میدان خوشترم بی چو گلخن تار و تاریکه به چشمم گلستان بی ته زندان خوشترم بی

نذونم لوت و عریانم که کرده خودم جلاد و بیجونم که کرده بده خنجر که تا سینه کنم چاک ببینم عشق بر جونم چه کرده

نذونی ای فلک که مستمندم وامو پر بد مکه که دردمندم بیک گردش که میکردی ببینی چو رشته مو بسامانت ببندم

نصیب کس مبو درد دل مو که بسیاره غم بی‌حاصل مو کسی بو از غم و دردم خبردار که دارد مشکلی چون مشکل مو

نفس شومم بدنیا بهر آن است که تن از بهر موران پرورانست ندونستم که شرط بندگی چیست هرزه بورم بمیدان جهانست

نسیمی کز بن آن کاکل آیو مرا خوشتر ز بوی سنبل آیو چو شو گیرم خیالش را در آغوش سحر از بسترم بوی گل آیو

نگارینا دل و جانم ته دیری همه پیدا و پنهانم ته دیری نمیدانم که این درد از که دیرم همیدانم که درمانم ته دیری

نگار تازه خیز ما کجایی بچشمان سرمه ریز ما کجایی نفس بر سینهٔ طاهر رسیده دم رفتن عزیز ما کجایی

نمیدانم که رازم با که واجم غم و سوز وگدازم با که واجم چه واجم هر که ذونه میکره فاش دگر راز و نیازم با…