فلک بر هم زدی آخر اساسم زدی بر خمرهٔ نیلی لباسم اگر داری برات از قصد جانم بکن آخر ازین دنیا اساسم

فلک نه همسری دارد نه هم کف بخون ریزی دلش اصلا نگفت اف همیشه شیوهٔ کارش همینه چراغ دودمانیرا کند پف

قدح بر گیرم و سیر گلان شم بطرف سبزه و آب روان شم دو سه جامی زنم با شادکامی وایم مست و بسیرلالیان شم

قدم دایم ز بار غصه خم بی چو مو محنت کشی در دهر کم بی مو هرگز از غم آزادی ندیرم دل بی طالع مو…

قضا پیوسته در گوشم بواجه که این درد دل تو بی علاجه اگر گوهر به آبی خواهون نداری همین این جون تو که بی رواجه

قدم دایم زبار غصه خم بی چو مو خونین دلی در دهر کم بی زغم یکدم مو آزادی ندیرم دل بیچارهٔ مو کوه غم بی

قضا رمزی زچشمان خمارش قدر سری ز زلف مشگبارش مه و مهر آیتی ز آنروی زیبا نکویان جهان آئینه دارش

قلم بتراشم از هر استخوانم مرکب گیرم از خون رگانم بگیرم کاغذی از پردهٔ دل نویسم بهر یار مهربانم

کافرم گر منی آلاله کارم کافرم گر منی آبش بدارم کافرم گر منی نامش برم نام دو صد داغ دل از آلاله دارم

کشم آهی که گردون پر شرر شی دل دیوانه‌ام دیوانه‌تر شی بترس از برق آه سوته دیلان که آه سوته دیلان کارگر شی