پسندی خوار و زارم تا کی و چند پریشان روزگارم تا کی و چند ته که باری ز دوشم برنگیری گری سربار بارم تا کی…

پریشان سنبلان پرتاب مکه خمارین نرگسان پرخواب مکه براینی ته که دل از مابرینی برنیه روزگار اشتاب مکه

پی مرگ نکویان گل نرویی دگر رویی نه رنگش بی نه بویی ز خود رو هیچ حاصل برنخیزد بجز بدنامی و بی‌آبرویی

پشیمانم پشیمانم پشیمان کاروانی بوینم تا بشیمان کهن دنیا بهیچ کسی نمانده به هرزه کوله باری میکشیمان

تن محنت کشی دیرم خدایا دل با غم خوشی دیرم خدایا زشوق مسکن و داد غریبی به سینه آتشی دیرم خدایا

ته سر ورزان مو سودای ته ورزان گریبان بلرزان وا ته لرزان کفن در کردنم صحرای محشر هران وینان احوال ته پرسان

ته دوری از برم دل در برم نیست هوای دیگری اندر سرم نیست بجان دلبرم کز هر دو عالم تمنای دگر جز دلبرم نیست

ته کت نازنده چشمان سرمه سائی ته کت زیبنده بالا دلربایی ته کت مشکین دو گیسو در قفائی بمو واجی که سرگردان چرائی

ته که خورشید اوج دلربایی چنین بیرحم و سنگین دل چرایی به اول آنهمه مهر و محبت به آخر راه و رسم بی وفایی

ته که می‌شی بمو چاره بیاموج که این تاریک شوانرا چون کرم روج کهی واجم که کی این روج آیو کهی واجم که هرگز وا…