بیا تا دست ازین عالم بداریم بیا تا پای دل از گل برآریم بیا تا بردباری پیشه سازیم بیا تا تخم نیکوئی بکاریم

بیا جانا دل پردرد مو بین سرشک سرخ و روی زرد مو بین غم مهجوری و درد صبوری همه برجان غم پرورد مو بین

بیته بالین سیه مار به چشمم روج روشن شو تار به چشمم بیته ای نو گل باغ امیدم گلستان سربسر خار به چشمم

بیا سوته دلان گردهم آئیم سخنها واکریم غم وانمائیم ترازو آوریم غمها بسنجیم هر آن سوته تریم وزنین تر آئیم

بیا یک شو منور کن اطاقم مهل در محنت و درد فراقم به طاق جفت ابروی تو سوگند که همجفت غمم تا از تو طاقم

بیته گلشن به چشمم گلخن آیو واته گلخن به چشمم گلشن آیو گلم ته گلبنم ته گلشنم ته که واته مرده را جان بر تن…

بیته گلشن چو زندان بچشمم گلستان آذرستان بچشمم بیته آرام و عمر و زندگانی همه خواب پریشان بچشمم

بیته یک شو دلم بی غم نمی‌بو که آن دلبر دمی همدم نمی‌بو هزاران رحمت حق باد بر غم زمانی از دل ما کم نمی…

بیته یکدم دلم خرم نمانی اگر رویت بوینم غم نمانی اگر درد دلم قسمت نمایند دلی بی غم درین عالم نمانی

بیته یارب به بستان گل مرویاد وگر روید کسش هرگز مبویاد بیته هر گل به خنده لب گشاید رخش از خون دل هرگز مشویاد