دوبیتی های بابا طاهر عریان

بوره روزی که دیدار ته وینم گل و سنبل به دیدار تو چینم بوره بنشین برم سالان و ماهان که تا سیرت بوینم نازنینم

به قبرستان گذر کردم صباحی شنیدم ناله و افغان و آهی شنیدم کله‌ای با خاک می‌گفت که این دنیا نمی‌ارزد بکاهی

بسوی باغ و بستان لاله وابی همه موها مثال ژاله وا بی وگر سوی خراسان کاروان را رهانم مو سوی بنگاله وا بی

الهی سوز عشقت بیشتر کن دل ریشم ز دردت ریشتر کن ازین غم گر دمی فارغ نشینم بجانم صد هزاران نیشتر کن

اگر دل دلبر و دلبر کدام است وگر دلبر دل و دلرا چه نام است دل و دلبر بهم آمیته وینم ندونم دل که و…

همه روزم فغان و بیقراری شوان بیداری و فریاد و زاری بمو سوجه دل هر دور و نزدیک ته از سنگین دلی پروا نداری

نوای ناله غم اندوته دونو عیار قلب خالص بوته دونو بوره سوته دلان واهم بنالیم که قدر سوته دل دلسوته دونو

مو که سر در بیابانم شو و روز سرشک از دیده بارانم شو و روز نه تب دیرم نه جایم میکند درد همیدونم که نالونم…

مو ام آن آذرین مرغی که فی‌الحال بسوجم عالم ار برهم زنم بال مصور گر کشد نقشم به گلشن بسوجه گلشن از تاثیر تمثال

مدامم دل پر از خون جگر بی چو شمع آتش بجان و دیده تر بی نشینم بر سر راهت شو و روز که تا روزی…