غزلیات ضیا قاریزاده

‎جلوه گاه ‎عجب خواب زيرك فريبست عمر ‎كه صد سال اگر نيز باشد دمي ست ‎نماند به جا و نماند به جا ‎اگر روز خوش…

‎پيش رفتگان ‎آنان كه جلو فتادگانند ‎در كار، عنان گشادگانند ‎هر كار به جاى خويش كردند ‎ز اندازه نه كم، نه بيش كردند ‎نى هرزه…

‎بيا ‎بيا كه يك دل و يك رنگ و يك زبان باشيم ‎براى وحدت اين قوم جان فشان باشيم ‎بيا كه زحمت مورى به عمد…

برگ ريزان باز بر شد ابر تيره باد و باران را پذيره رعد مى كوبد تبيره مرگ شد در باغ چيره سير دارد در گلستان…

آئينه چهره بنماى يكدم اى سمين عذار آئينه را بيقرار خويش كن سيماب وار آئينه را بر فگن گيسوى مشكين را بروى همچو ماه جلوه…

‎انگشتر يادگار ‎بر سر نعش برادر، خواهرى ‎داشت آه و ناله و شور و شرى ‎مويه ميكرد و همى ميكَند موى ‎در عزاي سرو سمين…

استقلال به زير سايه ى بال هماى استقلال هميشه ميكنم از دل دعاى استقلال چه نكبت است كه زيباتر از اسارت نيست چه نعمت است…

هزار مرتبه بهتر يكى سياه چادر از اين فضيحت و اين برقع هاى شرم آور استاد ضيا قاريزاده

نقد فرصت به شادى زى كه دنيا غم نيرزد هزاران بيش با اين كم نيرزد دمى را رخصت نظاره دارى كه گر با غم رود…

‎منتظر الوزاره ام ‎كته و بد قواره ام، خاده نيم مناره ام ‎شوقى و خوشگذاره ام، صاحب خوب خانه ام ‎منتظر الوزاره ام ‎بابه من…