غزلیات ضیا قاریزاده

با تضمين يك مصرع از رودكى از احمد ضيا قاريزاده كاروان شهيد ما كه بى آب و نان شديم شديم مضطر و ناتوان شديم شديم…

‎اى ابر گهربار ‎نوبهار است تو اى ابر گهربار ببار ‎دُر ناب عرضه كن و لؤلؤِ شهوار ببار ‎ به دل سوخته ى باديه آبى…

‎اسير ‎يكى صبحى شدم بر طرف باغى ‎كه تا دل را دهم از غم فراغى ‎چه صبحى كز هواى دلپذيرش ‎به هر سو مشك مى…

واى به حال وطن جمله به خوابيم ، چه مردِ و چه زن واى به حال وطن نى هنر و علم، نه عقل و نه…

‎نواى وقت ‎بشتاب كه وقت در شتاب است ‎سيماب صفت به پيچ و تاب است ‎درياب كه اين سوار يك پا ‎هر ثانيه پاى بر…

مورچگان ‏‎آنانكه همى شيفته ى بوى بهارند ‏‎آنانكه همى ديده به راه بر و بارند ‏‎آنانكه همى نوش پذير گُل و برگند ‏‎آنانكه همى گوش…

مرا اين سخن حجت محكميست كه پاينده نى زخم نى مرهميست بسوداى سود و زيان غم مخور كه تا برزنى مژه بيشت كمى ست استاد…

‎گل زرد ‎هان اى گل زرد زعفرانى ‎تا چند فسرده در جوانى!؟ ‎اى نسخه ى رنج را نمونه ‎اى آيت درد را نشانى! ‎در فصل…

‎كبوتر ‎اى كبوتر بخراسان برو آنجا كه تو دانى ‎برسان نامهء اين شاعر دلها كه تو دانى ‎قهرمان را و بقا را زمن خسته سلامى…

غلام همت والای بابه خارکشم که خارغم کشد و منت خسان نکشد (ز بار خار ازان شانه اش نشد خالی که بار منت دونان ،…