آن كه از سر عشق ازدواج كند، بايد در اندوه زندگي كند. (ضرب المثل اسپانيايي)

آن كه از نوع من است با تجربه هاي نوع من رويارو مي شود. (نيچه)

آن كه آفرين گفتن آموزانَد نفرين گفتن نيز آموزانَد. (نيچه)

آن كه اميد دارد هر چهار فصل سال بهار باشد، نه خود را مي شناسد، نه طبيعت را و نه زندگي را. (فرانسوا ولتر)

آن كه اكنون مي گويد: “من هيچ چيز را به تجربه نزيسته ام”، ابلهي بيش نيست. (نيچه)

آن كه آفرينندگي و نو آفريني مي خواهد، در نيك يا بد، ناگزير نخست مي بايد با نيست و نابود كردن ارزشها آغاز كند. (نيچه)

آن كه انديشه آموخته است، چون گاو كهنسال گردد، تنش ببالد، ولي دانش او نه. (بودا)

آن كه اينجا ياراي خنديدنش نيست، نبايد بخواند! زيرا “موجود فرومايه اي” در جانش است كه نمي خنداندش! (نيچه)

آن كه بر فراز بلندترين كوه رفته باشد، خنده مي زند بر همه نمايش هاي غمناك و واقعيت هاي غمناك. (نيچه)

آن كه براي ابلهان مي نويسد همواره مخاطب بسيار مي يابد. (آرتور شوپنهاور)