‎دل شد گداى كوه تو و من گداى دل ‎نالم گهى ز جور تو گه از جفاى دل ‎استاد ضيا قاريزاده

دل راز دار بنگر كه آخر اين دل هر دم نياز كن خون شد ز جور آن بت هر لحظه ناز كن آرام و صبر…

‏‎دل من ‏‎عمري است به ياد لب جانانه دل من ‏‎خون مى چكد از ديده به پيمانه دل من – ‏‎ آيينه ى ما محو…

دل هاى شكسته دلى دارم كه سر تا پا شكسته چو زلف يار از صد جا شكسته درست است اينكه ميگويند مردم به زير پاى…

‎دنيا ‎چرخ است يكى خيمه ى پرويزن دنيا ‎اين ثابت و سياره بود روزن دنيا ‎اين كره ى رخشان و فروزنده ى خورشيد ‎طفليست نفس…

دلدار به بالین من آمد سحر عید آورد بصد ناز و نزاكت خبر عید بر خاستم و بوسه زدم بر سر و رويش صد شکرکه…

دوستان گرامى خينه ى بعد از عيد ‏‎عيد آمد و نرخ بوسه ارزان شد ‏‎اين لعبت قيمتى فراوان شد ‏‎جنسى كه به نرخ جان برابر…

دوست دارمت ‏‎اى گلرخ شگوفه دهان، دوست دارمت ‏‎ اى مه جبين زُهره نشان ، دوست دارمت ‏‎منظور من ز جمله بتان در جهان تويى…

دى مرشد من بود سر كوى خرابات ميزد سخن از باده و پيمانه و غيره چون ديد مرا غرق عرق گشت و چنين گفت رفتم…

ذوق آرام نباشد دل شيدايى را نسبتى نيست بهم عشق وشكيبايى را سر به خارا زنم از غصه خدا را گوئيد كه نپوشم دگرآن جامه…