غزلیات ضیا قاریزاده

خامهء شاعر يكى ناى نا چيز پا در گلى قد افراشت بر دست صاحبدلى چو از بند خاك و گل آزاد شد به ناليدن نيك…

‏‎ثبات زندگى ‏‎افسوس كه موسم خزان شد ‏‎آثار فسردگى عيان شد ‏‎گلزار به رنگ زعفران شد ‏‎پامال جفاى مهرگان شد ‏‎گل رخت سفر به دوش…

‎پير خرد ‎هر چه در اين كره پا در هواست ‎غرقه و پوينده ى راه فناست ‎پا زدن و دست زدن هر طرف ‎ غرق…

بوى بهار فصل بهار ميرسد كوه نگر کران نگر سبزه چمن چمن ببین لاله جهان جهان نگر ابر بهارى ميچكد آب حيات بر زمين مریم…

‎بخت و طالع ‎چو ساحل تا به كى عزلت گزينى ‎چو خاك مرده تاوان زمينى ‎اگر خواهى از اين امواج رستن ‎تو خود موجى شو…

ای کوه بلند آسمائی ای شسته به جوى شير دامان تو شاهد نيك و زشت مايى در پیچ وشکنج روزگاران اى كرده چو چرخ تكيه…

آمد بهار و سبز نشد بوستان ما سبز است اين سخن بسر دوستان ما لبريز شد ز سبزه و گل پهنه اى چمن از خار…

ارمغان كهسار خوشا كوه و خوشا آوازِ نايى خوشا دشت و خوشا بانگِ درايى خوشا دل زنده اى چادر نشينى كه شب جايى گدازد ،…

‎يك روز ابوالكلام آزاد ‎ميكرد ز شرقيان چنين ياد ‎كاين قوم خداپرست و حق جوى ‎ كاورده ز هر طرف به حق روى ‎ در…

هر برگ اين چمن اثر اندوز جلوه اى ست بارى نظر به اين همه اثار بايدت استاد ضيا قاريزاده