غزلیات ضیا قاریزاده

‎بهر رشته ى اين گره رمزهاست ‎بهر تار اين ساز زير و بمى ست استاد ضيا قاريزاده

بامداد بهار هنگام بامداد كه چشم ستارگان يك يك بروى قبه ى نيلى بخواب شد رخساره ى سپهر ز خونابه ى شفق سرخ و خصاب…

اى مردم اى مردم آزادهء كهسار بخيزيد دشمن به كمين آمده يكبار بخيزيد از خواب گران بر زده دامن بدر آئيد چون تيغ قضا بر…

آمدم پشت درت ليك صدا نا كرده رفتم از كوى تو بامان خدا نا كرده زين قيامت كده رفتيم و بحسرت رفتيم قامت سرو تو…

ادب در سخن چون بود پرده پوش نيوشنده را نرم آيد به گوش استاد ضيا قاريزاده تابلو اثر محترم استاد منير پيكان

يارب بكن از غم و الم دور مرا مگذار بچنگ جور و ناجور مرا شد چنگ قد و قامتم از ظلم فلك دف حلقه بگوش…

‎هدف يا مراد ‎صبح شد اي دلِ غمديده، به غوغا برخيز ‎تپشي وام كن از ذوقِ تمنا برخيز ‎از سپيده، سحر آئينه گرفته ست به…

‎نامردمى ‎دلم را سر بسر سودا گرفته ‎كه در زلف بتان ماوا گرفته ‎سياه زلفان او در پا فتاده ‎بلا بالاى او بالا گرفته ‎غم…

مشک تازه ميبارد ابر بهمن کابل موج سبزه ميکارد کوه و برزن کابل ابر چشم تر دارد سبزه بال و پر دارد نگهت ديگر دارد…

‎گوشت و ناخن ‎ريخت آهو بچه ى نا پخته سال ‎ طرح الفت با يكى روباه زال ‎با خيال خام و با تدبير سست ‎با…