غزلیات ضیا قاریزاده

شاعر بيمار آه ! كه خواهد كُشت تنهايى و بيمارى مرا كس نشد پيدا كه بنمايد پرستارى مرا بار پيراهن نيارد بُرد جسم لاغرم اينقدر…

سخنى كو به تكلف شود آماده ضيا نه ز لطف و نه ز تاثير نشانى دارد تنها حقيقت ها از اشعار شاعر انعكاس يافته است…

‎رنج هستى ‎مرا در زندگى از آرزو ها نيست جز نامى ‎خدايا بعد از اين رنج و الم يك خواب آرامى ‎كند بازى به شمعم…

دوستان گرامى خينه ى بعد از عيد ‏‎عيد آمد و نرخ بوسه ارزان شد ‏‎اين لعبت قيمتى فراوان شد ‏‎جنسى كه به نرخ جان برابر…

‎در فراق پسران – فرهاد و فرزاد ‎فصل گرما سپرى گشته و پائيزان ست ‎ديدهء من برخ شبنم و گل گريان ست ‎برگ زرينه كه…

خواب مرگ بيا اى خواب مرگ آزاد کن زین شور و شر گوشم بنہ چون بالش پر تا قیامت زیر سر گوشم چو سیل اینجا…

‏‎خانه ي ما هم به سرك ميرود اشك ز چشمم چو چكك ميرود ‏‎خانه ى ما را سرك انگاشتند ‏‎بيرق سرخى سرش افراشتند ‏‎توبره از…

جز چهره زرد بر سخندان ندهند اين برگ خزان را به كس ارزان ندهند هر چيز كه بشكند دهندش تاوان ليكن به دل شكسته تاوان…

‎پيام يار ‎اى باد نو بهار اى روح بيقرار پيك و پيام يار ‎اى عاشق رميدهء كو ها و دشت ها ‎اى كاروان آبله پا…

‎بهين زندگى جز چهل سال نيست ‎ رسد چونكه پنجاه پر وبال نيست ‎چو شد شصت اندر تن آمد شكست ‎چو هفتاد شد آلت افتاد…